Kowel

Kowel jest uważany za jedną z najstarszych osad w południowo-zachodnim regionie. Nazwa miasta najczęściej kojarzona jest z kowalstwem. Fakt, że sprytny rzemieślnik zbudował kuźnię w pobliżu przeprawy przez Turię, jest pewną prawidłowością. Przecież zawsze istniała potrzeba wykuwania koni i wzmacniania kół w wozach. Później cała osada pojawiła się w pobliżu kuźni i samotnej posiadłości kowala, która w źródłach pisanych jest wspomniana jako wieś „Kovle”.

Miasto położone jest nad rzeką Turią, 65 km od przejścia Jagodyn-Dorohusk i 79 km od Łucka. Pierwsza pisemna wzmianka o Kowlu pochodzi z 1310 roku. Opowiada o narodzinach przyszłego polskiego króla Kazimierza III w Kowlu.

24 grudnia 1518 r. król Zygmunt Polski wydał specjalny uniwersal stwierdzający, że za dobrą służbę księcia Wasyla Sanguszki zezwolono na podniesienie wsi Kowle do rangi miasta. W 1543 r. właścicielem miasta została królowa Bona Sforza, żona króla Zygmunta I. W 1564 r. Kowel wraz z 28 sąsiednimi miastami przeszło w posiadanie moskiewskiego księcia emigracyjnego Andrzeja Kurbskiego. Po trzecim rozbiorze Polski w 1795 r. Wołyń Zachodni znalazł się w guberni wołyńskiej, a później w guberni wołyńskiej w Cesarstwie Rosyjskim.

Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej Kowel był jednym z najważniejszych strategicznych punktów obrony. 6 lipca 1944 r. Kowel został wyzwolony od wojsk niemieckich.

Dziś miasto Kowel jest jednym z największych węzłów kolejowych na Ukrainie. Dworzec kowelski jest wyjątkowym przykładem konstruktywnego rozwiązania i znajduje się na liście zabytków architektury o znaczeniu ogólnokrajowym.