Cerkiew katedralna Św. Ioanna Bohosłowa

Cerkiew katedralna Św. Ioanna Bohosłowa została zbudowana w 1170 roku jako książęca świątynia dynastii Jarosławiczów. W 1289 r. pod panowaniem księcia łuckiego Mstysława Daniłowicza cerkiw stała się katedrą. W XIV wieku ostatni książę Włodzimierzo-Galicyjskiej Rusi Dmytro-Lubart pomógł w renowacji świątyni. Podłoga została wyłożona dekoracyjnymi płytkami ceramicznymi, a ściany były otynkowane i pomalowane freskami. Po unii brzeskiej w 1596 r. Katedra łucka przez pewien czas należała do grecko-katolickiej wspólnoty miasta. Główną dekoracją wnętrza, choć niewielkich rozmiarów, ale bogato zdobionej Świątyni Zamkowej, był wielopoziomowy ikonostas ikoniczny, który się opirał na murowaną, pomalowaną freskami przegrodę przedołtarną. Stara katedra, przez 600 lat swojego istnienia, prawie trzy metry wysokości, urosła w ziemię i stopniowo niszczyła się przez żywiołę. W latach 1775-1776 biskup Sylwester Rudnicki zdemontował starożytną świątynię do poziomu powierzchni ziemi i założył fundamenty pod nową majestatyczną katedrę na terenie zamku. Przedwczesna śmierć Sylwestra przerwała jednak realizację tego planu, a kolejni władcy Łucka nie mieli namiaru odbudowywać świątynię. Zachowane ściany rozebranej starożytnej rosyjskiej świątyni zostały już wykopane petersburgskim archeologiem M.W. Malewską. Nad nimi wzniesiono pawilon ochronny, a kwestia upamiętnienia i restauracji starożytnej świątyni wołyńskiej na razie tylko się rozwiązywuje.